De gravende gitaar rog

NORMALE NAAM : de gravende gitaarrog, de witgestippelde kegrog. De rog draagt het woord gravend in zijn naam omdat hij zich heel snel onder het zand kan graven.(bron : Dictionnaire Petit Robert).

ENGELSE NAAM : blackchin guitarfish 

LATIJNSE NAAM : Rhinobatos cemiculus

FAMILIE : Rhinobatidae | Rhinobatinae 

Verspreiding : ze leeft in het oosten de Atlantische Oceaan, van Portugal naar Angola en in de Middellandse Zee.

Habitat  : ze leven op zandige of modderige bodems op een diepte van 9 tot 100 meter.

Voeding : ze voeden zich met vissen, ongewervelden en schelpdieren.

Beschrijving : zijn huid is korrelig en beige, zijn uiterlijk heeft de kleur van zand. Bij gitaarroggen zijn de borstvinnen matig ontwikkeld.

Voortplanting : de gitaarrog is levendbarend, dat wil zeggen dat zij eieren legt die uitkomen in haar lichaam. Ze heft 2 nestjes per jaar, elk met 4-6 embryo's.

Omvang : de gitaarog wordt gemiddeld 1,50 meter, maar kan langer dan 2 meter lang worden. De record lengte is 2,42 m.

Bedreigingen en veiligheidsmaatregelen :  de gitaarrog is een bedreigde diersoort die genoteerd staat op de IUCN Rode Lijst.
(Bron : http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/details/63132/0)

In de tentoonstelling: de gitaarrog is te zien in de tentoonstelling ; ‘Koers naar het Zuiden’.

In het kader van de biodiversiteit soorten, kenmerken en capaciteit om een plaats in het ecosysteem te bezetten : Guitarroggen lijken op een kruising tussen roggen, aan de voorkant en haaien aan de achterkant. De familie van de Rhinobatos wordt gekenmerkt door een plat lichaam, een rugvin achter de buikvinnen. Deze roggen hebben geen lagere caudale lob. De familie Rhinobatidae omvat 43 soorten gitaarroggen. Gitaarroggen gebruiken hun staart om te zwemmen terwijl andere roggen gebruik maken van hun borstvinnen.

Bedreiging door de mens : Deze soort wordt vaak verbruikt in Israël en op Sicilië (verkoop op markten), soms ook in Tunesië en Marokko.

Voor meer informatie en bronnen :

Boeken :
Bernard SERET. Poissons de mer de l'Ouest africain tropical. Ed. ORSTOM, 1986

Jean-Claude QUERO. Guide des poissons de l'Atlantique européen. Ed. Delachaux et Niestlé, 2003

WHITEHEAD P.J.P., BAUCHOT M.-L., HUREAU J.-C.  et al. Poissons de l'Atlantique du Nord-Est et de la Méditerranée. Volume 1. Ed. UNESCO, 1984

Scott W. MICHAEL. Reef Sharks and Rays of the World. A Guide to their Identification, Behavior and Ecology. Ed. Sea Challengers, 1993

Sites :

Fishbase
http://fishbase.mnhn.fr/Summary/SpeciesSummary.php?ID=2074

UICN – Rode Lijst
http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/details/63132/0

FAO
ftp://ftp.fao.org/docrep/fao/009/x0170f/x0170f16.pdf