De komeetzeester

Bij de expositie: de komeetzeester is te zien bij de afdeling Biodiversiteit op 3.50.

Verspreidingsgebied: de komeetzeester komt voor in Indonesië en in de ondiepe wateren van de Caraïben op zandplanten (tussen 10 en 40 m diepte). Ze wordt ook waargenomen op het Australische Groot Barrièrerif. 

Habitat: ze hecht zich vast aan de harde bodem van het koraalrif. 

Beschrijving: deze soort is nog redelijk onbekend. Ze heeft één lange arm en tussen vier en zeven kortere armen. Daarom lijkt zij op een "komeet". De langste arm kan wel 22 cm worden. De kleur is afhankelijk van de leeftijd: een jong exemplaar is eerder rood, purperrood of bruin, de volwassen exemplaren hebben een uniforme kleur (helder bruin, roodbruin of geelbruin). 

Voedsel: carnivoor, detritivoor; sponzen en micro-organismen, dode weekdieren en zee-egels, microfauna van de rotsen en het zand, dode algen. 

Bedreigingen en beschermingsmaatregelen:: geen gegevens van de IUCN. http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/search 

Eigenschappen en vermogen om een plaats in het ecosysteem binnen de biodiversiteit van de soorten te nemen: zeesterren kunnen hun maag buiten hun lijf uitstulpen om de prooi op te nemen en half te verteren. Het zijn de enige dieren die zich op deze manier voeden om het gebrek aan kaken te compenseren. In het algemeen zijn zeesterren opportunistisch en bij gelegenheid necrofaag.

Natuurlijk weerstandsvermogen: de Asteridae hebben een groot regeneratievermogen - een afgesneden arm regenereert een centrale schijf. Voor de Asteridae wordt aangenomen dat een arm met een schijfdeel (1/5) in staat is om een heel dier te regenereren. Autonomie van de armen komt vaak voor bij deze klasse. 

Voor de mensen bewezen diensten:  de Asteridae scheiden sulfaathoudende saponine stoffen, asterosaponine stoffen, uit. Dit zijn componenten die fungeren als detergent en opgelost een schuimend effect hebben. Mogelijk effect van asterosaponine stoffen voor eventuele behandelingen tegen kankertumoren.